GENELKURMAY BAŞKANLIĞI

2. Dünya Savaşı başlangıcında Başkan Roosevelt, silahlı kuvvetler için harekat stratejisi konusunda birlikte çalışabilmeleri için kurmay başkanlarından oluşan bir komite topladı. Bu komutanlar, İngiltere’deki muhataplarıyla birlikte Müttefik güçleri için strateji geliştirdiler ve uyguladılar. 1947 tarihli Ulusal Güvenlik Yasası, Birleşik Devletler Genelkurmay Başkanlığı’nı oluşturdu ve bir dizi yasama ve yürütmeyle günümüze dek ulaşan savunma örgütlenmesinin temellerini attı.

Genelkurmay Başkanlığı Kara Kuvvetleri Komutanı, Deniz Kuvvetleri Komutanı, Hava Kuvvetleri Komutanı, Deniz Piyadeleri Karargah Komutanı, atanmış bir Genelkurmay Başkanı ve ikinci başkanından oluşur. Genelkurmay Başkanlığı askeri planlar hazırlar ve kendi teşkilatında bulunan ya da Savunma Bakanlığı’na bağlı diğer muharip birliklere komuta eder. Fakat kendi başına bu güçleri muharip göreve yollama yetkileri yoktur. Genelkurmay Başkanı’nın bu makamdaki sorumluğu, kurmay başkanı olarak yürüttüğü görevlerden daha önceliklidir.

Genelkurmay Başkanı konum itibariyle Başkan’ın, Savunma Bakanı’nın ve Ulusal Güvenlik Konseyi’nin (NSC) askeri konulardaki baş danışmanıdır. Yasa gereğince Genelkurmay üyelerinin hepsi de askeri danışmanlar olarak kabul edilirler. Buna dayanarak talep üzerine ya da gönüllü olarak Başkan’a, Savunma Bakanı’na ve Ulusal Güvenlik Konseyi’ne görüş bildirebilirler. Kuvvet komutanları, Genelkurmay Başkanlığı’ndaki görevlerine ek olarak, komuta ettikleri birliklerin askeri hizmetleri ifa etmeleri konusunda da Genelkurmay Başkanı’na karşı sorumludurlar. Genelkurmay Başkanları, bu göreve 4 yıllığına atanırlar.